Beroepsethiek van notarissen tijdens de WO II en van slavenhandelaren van de VOC en WIC

kille-mist

Het gaat hier om een vergelijking van twee perioden, waarbij geldzucht tot meedogenloosheid leidt

Vele malen heb ik de afgelopen maanden geschreven over de ethiek van bestuurders en politici. In het artikeltje van de Volkskrant kun je lezen dat nog een elite-groep tijdens WOII aan het rijtje kan worden toegevoegd.

slavernij-2 Ethiek is enerzijds iets persoonlijks. Het zijn waarden en normen, die niet in elke periode hetzelfde zijn. Tijdens de West Indische Compagnie periode was de slavenhandel in de republiek der Nederlanden “uitgegroeid tot een heel  normale wijze van handeldrijven”. Enerzijds zou je verwachten, dat dit onmenselijk gedrag voortvloeit uit een algemeen geaccepteerde norm. slavernij-schipHet sarcastisch gedicht “Het Slavenschip” van de beroemde  Duitse dichter Heinrich Heine (1797-1856) geeft aan dat handel drijven en winst maken een soort opdracht dat door menig kerkgenootschap gesteund zal zijn. Een gedeelte van dit gedicht heb ik overgenomen ( u kunt de rest van het gedicht terugvinden via http:// www.slavenhaler.nl/heinrichheine01.html):

 

 


Het Slavenschip

De supercargo, Mynheer Van Koek,
Zit in zijn kajuit en berekent
Hoeveel het totaal van de lading bedraagt
En hoeveel profijt dat betekent.

“De gummi is goed en de peper is goed,
Driehonderd balen en vaten;
Stofgoud en ivoor — maar de zwarte waar
Levert de hoogste baten.

Van de zeshonderd negers die ik voor een krats
Aan de Senegal kocht, wordt ik wijzer.
Hun vlees is hard, hun spieren zijn strak,
Ze zijn als eersteklas ijzer.

Ik heb ze geruild tegen brandewijn,
Tegen vorken, messen en kralen;
Ik maak op die handel achthonderd procent,
Zelfs al zou de helft het niet halen.

Al resten er mij nog maar driehonderd in
De haven van Rio Janeiro,
Ik krijg toch honderd dukaten per stuk
Van het huis Gonzales Pereiro.” enz.enz.

Volkskrant 26 november 2016 (Jonathan Witteman)

In de Volkskrant van 26 november lees ik “Notarissen werkten mee aan verkoop Joodse roofpanden”  De rechtshistoricus schrijft in zijn proefschrift : KILLE MIST  “het notariaat en de erfenis van de oorlogstijd” dat duizenden huizen van Joden van meestal gedeporteerde Joden zonder meer verkocht konden worden, waarbij de totale verkoopwaarde op 150 miljoen gulden wordt geschat  (omgerekende naar  Euro’s 2016 : 900 miljoen)

De notarissen beriepen zich erop dat ze niet verantwoordelijk waren voor de gevolgen van hun beroepsuitoefening. Dat werd in de Tweede Wereldoorlog al snel een excuus om aan transacties mee te werken  waarvan duidelijk was dat de Joden  er de dupe van waren.deportatieslavernij-paramaribo Er was dus onder deze groep van notarissen geen enkel normbesef had dat dergelijke handelingen volledig laakbaar waren.  Hier laat een beroepsgroep, die aan de basis van de ethiek staat en het fundament vormt om handelingen te verrichten, die er juist op gericht zijn om het rechtsfundament te waarborgen, zich mee laten slepen met hun hebzucht naar geldelijk gewin. Het wordt nog erger als ik lees dat “In 1946 een deal is gesloten met de minister van Justitie om het notariaat van vervolging te vrijwaren. Een deel van de notarissen heeft een boete betaald over 60 procent van hun verdiensten aan de Joodse onteigeningen. Dat geld ging terug naar Joodse organisaties“. Ook de schatkist heeft in die tijd 5 miljoen gulden verdiend (thans 30 miljoen euro’s). Het ergste, aldus de volkskrant is, dat “de belastingdienst tot aan de Hoge Raad heeft volgehouden  dat de transacties rechtsgeldig waren. Dit is het toppunt van onmenselijkheid. Waar was de beroepsethiek van deze notarissen tijdens Wereldoorlog 2 en waar was die van de topambtenaren en hun ministeries!!!

Ervan uitgaande dat waar is wat in de Kille Mist is geschreven dan zal de Staat en de notariële gemeenschap in Nederland een diepe buiging moeten voor al het leed dat deze bevolkingsgroep is aangedaan.

Beide voorbeelden zijn het toonbeeld van verwerpelijk handelen en dat geldelijk gewin de norm vervaagt en de blindheid vergroot.

Er is nog hoop!!! slavernij-plaquette

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.