De EU, Stabiliteitspact en de uitzonderingen

 

De banken in de EU zijn worden getest op hun crisisbestendigheid. De grootste klacht en angst van de banken is dat bij tekorten de aandeelhouders en obligatie houders het tekort moeten aanvullen. Logisch zou je denken. Met dit waardepapier loop je zoals bij elk aandeel of obligatie een zeker risico. Maar het verhaal krijgt een wending als de politiek, de politieke partijen, zich inlaten met deze test.

Wat is namelijk het geval? In bijna alle Zuid-Europese landen zijn er waarschijnlijkheid tekorten en die tekorten moeten aangevuld worden. Echter veel mensen hebben voor hun pensioen aandelen en/of obligaties gekocht en dreigen nu de dupe te worden. Dus moet de staat bijspringen en zijn het de belastingbetalers die mee moeten betalen. De Italiaanse premier Renzi is doodsbenauwd dat het referendum van een  grondwetswijziging voor zijn partij slecht uitpakt en dit de populistische Vijf Sterren Beweging aanzet op een exit uit de EU.

Frankrijk en Duitsland hebben in 2003 een verkeerd signaal afgegeven. Daarna volgde Griekenland , Spanje, Portugal en nu dus ook Italië.(zie ook de telegraaf 28 juli  Stresstest banken ook Europese proef).

De Europese Commissie wilde dat Spanje en Portugal een boete krijgen, maar daar is Commissie op terug gekomen. Het argument om alsnog de boete in te trekken is aldus Elsevier” De uitdagende economische situatie en de pogingen van de twee landen om hervormingen door te voeren”.

Ik denk dat men binnen de Europese Commissie doodsbang is dat de Populistische partij, die een referendum over een exit van Italië wil, waarschijnlijk de doorslag heeft gegeven.

Het doel van de Stabiliteits- en Groeipact was toch om de EURO stabiel te houden. De EURO kalft verder af en daarna  weer nieuwe verdragen entameren!!

Wat stellen de EU-verdragen nog voor? De EU-afspraken stellen niets voor. Nederland mag nooit zijn soevereiniteit opgeven. Nederland wordt dan een speelbal van de grote landen van het Europese Pact.

 

 

 

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.