Een dag voor de Brexit; referendum

Waarom wil ongeveer 50 % van de Engelse bevolking uit de EU.

De steeds maar uitbreidende macht van de EU, waar een steeds groter deel van de bevolking in West-Europa tegen ageert, omdat er in Brussel slecht geluisterd wordt. Een klein groepje top-Eurofielen willen in een zeer heterogeen Europa een eenheid nastreven , waarbij steeds meer bevoegdheden worden overgeheveld naar Brussel. Dat willen de Engelsen en ook veel Europeanen niet. Je soevereiniteit opgeven in een een steeds maar uitdijend Europa met zo’n diversiteit in cultuur en etnische groeperingen is vragen om problemen. Aanvragen  tot toetreding tot de EU vanuit de zwakkere Zuid-Oost-Europese landen, die op veel terreinen hun zaakjes niet in orde hebben ,is vragen om problemen. Brussel doet precies het tegenovergestelde wat een goed politicus nooit zou doen. Brussel laat eerst de landen toe en doet allerlei toezeggingen en daarna volgen eisen, waaraan een groep landen de eerst volgende 5 of 10 jaar niet aan kan voldoen. Ondertussen is er veel geld overgeheveld en toegezegd en de Noord-West-Europese landen kunnen opdraaien voor de problemen.

Groot-Brittannië betaalt elke week 350 miljoen Euro aan de EU. Dat is per maand zo’n 1,4 miljard ; dus per jaar 17,5 miljard. Daar staan natuurlijk ook wel voordelen tegenover, maar toch vragen de Engelsen zich of zij dit geld niet zelf beter kunnen besteden en investeren in hun eigen economie. Natuurlijk speelt het vluchtelingenprobleem een belangrijke rol bij deze Brexit met allerlei problemen die zij in de toekomst nog moeten oplossen De onmacht van de EU om de toestroom te stremmen maakt de scepsis over het EU-beleid en de uitvoering daarvan alleen maar groter. Bovendien er zijn meer landen in Europa , die zonder de EU toch goed boeren.

Ik verplaats me even in de gedachtegang van de kiezer van morgen, die op 23 juni zijn stem moet uitbrengen. In dat stemhokje zullen velen afvragen of zij dat grote risico wel willen nemen, zoals in media uitvoerig is vermeld. Wat de uitslag ook moge zijn, ik hoop dat politici zich meer zullen inleven, wat er onder het volk leeft.

 

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.