Hof van Arbitrage en het Internationaal Strafhof; erkenning en het belang voor de wereldvrede

Zuid-Chinese-Zee-marineschepen Het Permanente Hof van Arbitrage(PCA) is gevestigd in het Vredespaleis te Den Haag. Het is in 1899 opgericht voor de vreedzame beslechting van internationale geschillen. Op dit moment zijn 121 lidstatenverbonden met het HOF. “Door ondertekening van de Conventie van New York en de Genève Conventie o.a. economische geschillen geeft een land te kennen akkoord te gaan met de voorwaarden met betrekking tot arbitrageclausules.

Waarom erkennen de grootmachten de uitspraken van het Permanent Hof van Arbitrage niet?

Het hof kan worden ingeschakeld als zaken spelen tussen staten onderling en tussen staten en particulieren onderling. Een voorbeeld  is de zaak, die aangespannen werd door de aandeelhouders van het Russische bedrijf Yukos (olie) tegen de Russische staat. De aandeelhouders zouden 50 miljard dollar aan compensatie krijgen.

Het Krantenkop: “Rusland erkent uitspraak over Greenpeace niet”. Rusland had volgens het Hof in 2013 niet het recht om de Arctic Sunrise te enteren en de 30 bemanningsleden vast te zetten. Het merkwaardige is dat Rusland wel aangesloten is bij het Hof van Abritrage.

China heeft het internationale Zeerechtverdrag (UNCLOS=…..)  ondertekend . De Filipijnen vinden dat China in strijd met dit Verdrag heeft gehandeld en zij vinden ook dat mini-eilandjes en rotsen juridisch wel als zodanig als grondbezit kan worden aangemerkt en dat China niet zomaar eenzijdig zijn grenzen in de Zuid-Chinese Zee kan vast stellen.

Een duidelijk signaal naar China toe en daarbij in acht nemend dat meer dan 120 landen het verdrag getekend hebben. Opvallend is nu dat de twee grootmachten, de Sowjet-Unie en de Volksrepubliek China nu eigen rechter spelen in het toe-eigenen van land, waar beide landen geen  recht op hebben.

De uitspraak van het Hof dient gerespecteerd te worden en de eensgezindheid van de aangesloten landen zal het wapengekletter indammen en leiden tot bezinning en overleg. Van juist de Grootmachten zal in de toekomst het ethisch handelen in de schijnwerpers staan.

Een Veilige Wereld begint en eindigt met overleg en respect voor elkaar.

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.