Moet het vluchtelingenverdrag wel of niet gewijzigd worden?

Het vluchtelingenverdrag dateert van 1951.

Europa zocht een oplossing voor miljoenen vluchtelingen, die uit hun thuisland waren verdreven. Toen in 1956 honderdduizenden Hongaren op de vlucht slaan uit angst voor de Russische bezetting liet de UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees) van zich horen. Het afgesloten Verdrag vastgelegd in de Vluchtelingen Conventie van Genéve werd uitgebreid en niet meer alleen beperkt tot Europa. Vele vluchtelingen binnen en buiten Europa maakten dankbaar gebruik van de verruiming van dit verdrag. Ongeveer 150 landen hebben dit verdrag inmiddels geratificeerd.

Echter steeds meer landen vragen zich af of dit verdrag niet gewijzigd moet worden. Naarmate het vluchtelingenprobleem massaler wordt en een wissel trekt op deze landen, die wel de vluchtelingen opnemen, vragen zich af of de grens bereikt is.

Waar ligt deze grens dan? Een wezenlijk probleem zijn de etnische verschillen en verschillen, die religieus van aard zijn. Een grens, die getrokken zou kunnen worden is “als de stabiliteit van een land in gevaar komt”. Het gedrag en de wil tot aanpassing speelt mede een rol in de aantallen van toelating in het betreffende land. Als verschillende groepen vluchtelingen uit hetzelfde land elkaar in het ontvangende land naar het leven staan, is de grens gauw bereikt. Daarnaast wordt de screening van de echte vluchtelingen bemoeilijkt, omdat het soms (of vaak) niet vast te stellen is of het bijvoorbeeld vluchtelingen zijn, die om economische motieven hun land hebben verlaten. De ruimere interpretatie van het vluchtelingenverdrag beperkt zich niet alleen tot Europa, maar ook andere landen buiten Europa moeten zich over het lot van de vluchtelingen ontfermen. Zo niet dan zal op korte termijn in Europa een streep worden getrokken op de toelating van vluchtelingen.

 

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.