Slapende tegoeden van overledenen

Artikel FD 5 aug. 2016″Duitse deelstaten willen rekeningen van overledenen leeghalen”.

Het gaat in dit artikeltje om rekeningen waar langdurig geld op staat en waarbij de eigenaar en de eventuele erfgenamen zich niet melden. De kern van het verhaal is volgens de minister van Financiën van de deelstaat Noordrijn-Westfalen het volgende “Het kan  niet zo zijn dat banken geld bunkeren dat hen niet toebehoort”. Komt niemand van de erfgenamen het geld opvragen dan behoort dat geld niet de banken toe, maar de samenleving. In dit geval is dat de deelstaat Noordrijn-Westfalen.

In Zwitserland “hebben de banken de plicht om de gegevens  van de klant na zestig jaar stilstand te openbaren. Als zich dan nog niemand heeft gemeld , gaat het geld naar de staat”

Hoe is de situatie dan in Nederland? Op de website van de Nederlandse Vereniging van Banken (www.nvb.nl) vinden we het antwoord.

“Banken keren de slapende tegoeden op de banken altijd uit aan de rechthebbende(n), ook als de wettelijke verjaringstermijn is verstreken”.

Echter onder het kopje highlights staat o.a. het volgende: “Volgens de wet vervalt het saldo van een slapende rekening -waarvan de rekeninghouder onvindbaar is- na twintig jaar aan de bank”.  Volgens de banken wordt met die beperking van 20 jaar ruimhartig mee omgesprongen.Vervolgens worden een paar verontschuldigingen opgesomd, waarom het moeilijk is om rekeninghouders op te sporen.  Toch is de conclusie dat er bij de banken vele miljoenen in de loop der jaren in de kassen van de banken terecht is gekomen. Dus de tegoeden van voor 1996 zijn niet meer te achterhalen. De politiek zou zich over dit vraagstuk eens moeten buigen of dat geld niet beter naar een overheidsinstelling overgeheveld kan worden?

Is het terecht dat Nederlandse tegoeden na 20 jaar in de kassen van de bank terecht komen?

Sinds augustus 2014 bestaat er een “digitaal loket slapende tegoeden”. “Erfgenamen kunnen  hier op één centrale plek navraag doen”.

 

Published by

Ton Van Loenhout

Mijn naam is Ton van Loenhout, gepensioneerd docent en geïnteresseerd in nationale en internationale politiek. Op de website “democratischevuist.nl” komen politiek beladen onderwerpen ter sprake. Deze website is voortgekomen uit ergernis over de wijze hoe politici omgaan met hun kiezers. Deze website moet een steun zijn voor allen, die in een echte democratie geloven. In een democratie moet iedereen een kans krijgen: het recht van leven in vrijheid, het recht van werken, het recht om in een land gelukkig te worden. “Geen ons kent ons mentaliteit”, geen vriendjespolitiek, maar objectieve maatstaven om iedereen gelijke kansen te geven. Van de migranten wordt geëist, dat zij zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Duidelijke afspraken maken met alle groeperingen binnen onze samenleving. Geen twee-nationaliteitendoctrine, maar anderzijds de migranten de kans geven om op 18-jarige leeftijd te kiezen voor één nationaliteit en migranten op hun 40e levensjaar krijgen nogmaals de kans geven van nationaliteit te wisselen. Deze keuze is dan definitief. Je bent Nederlander of je bent het niet. De overheid zal duidelijk aangeven wat voor gevolgen deze keuze heeft op sociaal- en financieel-economisch vlakz Nederland barst van goede ideeën en ondernemersinitiatieven……. we beschikken over een voortreffelijke infrastructuur, een extreem gunstige geografische ligging, een bijzonder goed ontwikkelde landbouw, een van de landen met de hoogste internetaansluiting per 1000 inwoners enz. en toch….scoren we binnen de EU matig. Daar moet de politiek veel meer voor open staan. Vele, vele mensen zonder baan staan te popelen om weer aan de slag te gaan. Er is nog zoveel te doen. Het politieke machtsspel binnen de democratie speelt zich af in een aristocratische omgeving. Anderzijds zijn er nogal wat Tweede Kamerleden, die zo vaak proberen om veel aandacht op zichzelf te vestigen en daarbij dankbaar gebruikmakend van sociale media. Kortom veel Kamerleden zijn vooral met hun eigen toekomst bezig en minder met het belang van hun kiezers Er wordt veel gepraat maar vaak mis je de daadkracht voor echte verandering.